انقدر دلم میخواست بزنم تو دهن اون زنیکه تا دیگه ادای آدمها رو برای من در نیاره...انقدر دلم میخواست یه سوزن میزدم تو شیکم اون مردک چاق تا دیگه این جوری سرم داد نزنه...تا دیگه این جوری نترسونتم و خلوتم و بهم نزنه...چقدر دلم میخواست مجبور نبودم این جوری ساکت میشدم و هرچی میگفتن گوش نمی کردم و یه عالمه حرفای قلمبه بهشون می گفتم...دلم میخواست داد میزدم سرشون و دهن همشون و گِل می گرفتم تا دیگه هیچ وقت صداشون در نیاد...چقدر امروز تو خیابون از شدت فشاری که روم بود گریه کردم و بلند بلند داد زدم ولی دلم یه ذره هم خنک نشد...و از همه مهمتر چقدر تو بی ملاحظه بودی!!!

دیگه نمیخوام درک کنم آدمای اطرافم رو میخوام بذارم یکم فقط یکم اونا هم بفهمنن و سعی کنن درک کنن شرایطم رو...چقدر حرف هی قلمبه شده رو دلم و داره خفم می کنه...چقدر دلم میخواد داد بزنم سرت...چقدر دلم میخواست میفهمیدی این همه عذرخواهی به هیچ دردم نمیخوره و هیچ دردی رو دوا نمی کنه...چقدر دلم میخواست ترو هم مثل آدمای دیگه از زندگیم حذف می کردم تا انقدر حرص نخورم و هی مجبور نشم بگم آره خوب تو که حق داری گور بابای منم کرده! ولی خوب فقط دلم میخواد، چقدر بده که انقدر نزدیکی...انقدر باهات راحتم...انقدر باهات آرامش دارم...انقدر که هروقت بخوای هستی و هروقت بخوای نیستی ولی آغوش من همیشه!!..........

پ.ن:یواشکی رو به راحتی آب خوردن حذف کردم از زندگیم.فکر کنم تنها کار درستی که این روزا کردم همین بوده.

پ.ن:بدبخت ترین و بیچاره ترین و فلک زده ترین آدم روی زمینم انگار که نه حتما.

پ.ن:آروم اومدی تو خوابم
آروم اومدی
مثل رقص یه پروانه با ناز
سایه ی نور

نوشته شده در شنبه دوم خرداد 1388ساعت 18:20 توسط الناز | |