تو اي دلبر كه پرسي حال ما را...كه ميگويد كه ياد آشنا كن؟...مرا درمانده‌ي حسرت چه خواهي؟...كه ميگويد كه دردم را دوا كن؟...چو از احوال زارم ياد كردي...دوباره دست مرگ از من رها شد...رها كن دامنم را تا بميرم...كه جانم خسته زين رنج و بلا شد...نمي‌ديدي دلم ديوانه‌ي توست؟...نپرسيدي چرا حال دلم را؟...به درگاه تو زاري‌ها نكردم؟...چرا پس حل نكردي مشكلم را؟...تو را پيوند روح جان نخواندم؟...تو پيوند دل و جانم نبودي؟...چرا از دام آزادم نكردي؟...چرا در فكر درمانم نبودي؟...نمي‌ديدي كه بعد از آن همه رنج، دل من تاب تنهايي ندارد...نميخواندي مگر در داستانها...دل عاشق شكيبايي ندارد؟!...به درد من فراق روي ماهت، نمي افزود و از جانم نمي كاست؟...نميداني كه آن اندوه جان كاه، شب و روز از دل و جانم چه ميخواست؟...تو را چون گل نوازشها نكردم؟...خريدار تو و نازت نبودم؟...تو تنها همزبان من نبودي؟...من از جانم محرم رازت نبودم؟...نمي‌لرزيد سرتا پايم از شوق، چو يك‌د‌ََم در كنارت مي نشستم؟...نميگفتم به آن چشمان زيبا...تو زيبايي و من زيبا پرستم؟...در آن مهتاب شبهاي بهاري...كه مي كردي به روي من تبسم..نگه را بود تاب بيش ديدن؟...زبان را بود ياراي تكلم؟...به دام غم گرفتارم نديدي؟...به جان و دل وفادارت نبودم؟...در آن شبها كه گفتي راز دل را، سراپا محو گفتارت نبودم؟...نميگفتم تو را با بي قراري...ببين دل را كه از هجران چه ديده؟...نناليدم در آغوشت كه اي ماه...ببين جان را چه محنتها كشيده؟...چه ميپنداشتي پولاد بودم؟...تنم روئين و جانم آهنين بود؟...اگر هم آهنم پنداشتي باز، سزاي آن محبتها نه اين بود...چه شبها خواب در چشمم نيامد...وگر خفتم تو را در خواب ديدم...چه روياهاي شيريني كه آخر بناي جمله را بر آب ديدم...نخستين روزها را ياد داري؟...كه ترسيدي وفادارم نبيني؟...وفاداري چنانم ناتوان كرد...كه مي ترسم دگر بارم نبيني...چرا بايد در اين ده روزه‌ي عمر...دل من روي آسايش نبيند...چرا بايد كه چون خاكستر گرم...به روي آتش حسرت نشيند...هنوزم يك نفس در سينه باقيست...هنوزم اي گل، فرهاد توام من...تو ميداني كه ليلاي مني تو...تو ميبيني كه مجنون توام من...هنوزت مي پرستم مي پرستم...زند گه تيشه‌ي غم بر ريشه‌ي من...هنوزت با دل و جان دوست دارم...تويي سرمايه و انديشه‌ي من...تو اي دلبر كه پرسي حال ما را...كه ميگويد كه ياد آشنا كن...مرا درمانده‌ي حسرت چه خواهي؟...كه ميگويد كه دردم را دوا كن؟...كه گويد ياد كن بيمار خود را؟...كه گويد با خبر از حال من باش...اگر يارُم نِه‌اي حالم چه پرسي...وگر يار مني پس مال من باش.

پ.ن:تازه كشفش كردم...هلاك شدم از بس گوش كردم

پ.ن:اینم یکی دیگه...متنشم اینه:وای وای چه هوای گرمی!!