وقتي مدام هوس‌ام مي گيرد براي گفتن و گفتن، وقتي كلمه‌ها اين جوري توي ذهنم رديف ميشن براي جمله شدن، تمام مقاومتم رو براي نگفتن كنار ميذارم و جمله‌هاي پراكنده رو يه نظم و ترتيبي ميدم و روي كاغذ ميارم...بعد دلم ضعف ميرود براي تويي كه عاشقم كردي.اصلا ميداني چيست؟ شده‌ايي همان عشق اولي كه سخت از ياد ميرود يا شايد هم اصلا فراموش نميشود. براي مني كه آدمها را سخت به حريمم راه ميدهم حكم كليد‌دار يا شايد فرماندار آنجا را داشتي و انگاري شش دانگ سندش به اسمت خورده بود. مدام به خودم ياد ميدادم بيشتر و بيشتر دوست داشتن و بي پروا عاشقي كردن رو. ميخواستم از تمام بوسه‌هايي كه اين لب داده بنويسم. من نشسته بودم روي پاي تو و دستهايم حلقه شده بود دور گردن تو؛ لبهايم لمس مي كرد صورتت رو و چند بوسه‌ي كوتاه و بعد خيسي زبونهامون و هم‌تن شدن...

به تو كه ميرسم حرف زيادي ندارم براي گفتن. اون همه مقاومت من و شل نشدن! اون داغي لبها روي گردنم، اون گرماي تني كه سخت به آغوشم كشيده بود و يه دنده‌وار انكار از طرف من...ميداني؟! دلتنگي براي يك صدا بود كه دوباره به سَمت تو حركتم داد، و اين بار بوسيدنهاي تو از نوع خاص خودت اول لب پايين بعد لب بالا و تنگ به آغوش كشيدنهاي من و گاز زدن به شونه‌هاي تو...نگاه ملتمس من واطمينان تو براي كمتر شدن درد خفيفي كه در تنم مي پيچيد...حتي نياز به تشكر بعدش هم نبود چون اين خواست من بود و تو پذيرفتي...

و اما تو؛ با تو زن بودم، حرف زدم و حرف زدم. از تُو در تُو ترين لايه‌هاي زنانگي‌ام، تو صبورتر و آرام‌تر و داغ‌تر از تصوراتم بودي. من تمام تابوهاي ذهنم رو با كمك تو شكستم، هيچكس به اندازه‌ي تو به من عشق به زندگي نداد، عشق به شناخت خودم. هنوز هم دلم غنج ميزند براي وقتي كه خزيدم درون آغوشت و سرم را پنهان كردم درون سينه‌ات. همان يك لحظه دلم خواست ميشد عاشقت شد. الان كه فكر مي كنم يادم مي آيد كه زبان من بود كه قفل شده بود به زبان تو و به طرف خودش مي كشيد و تو مدام ميخواستي به من بفهماني تا هميشه اين مدل بوسه بگيرم از لبانت؛ ميداني؟ تمام لذتم براي درآغوش كشيدنت عشق شنيدن صدايت زير گوشم بود...

پ.ن:شب دراز و
فكر من ويرانگر است
من اسير خسته
در دست شبم