از وقتي كه يادم مياد تمام مسئوليت خونه وقتي كه تنها بوديم گردن خودم بودِ، از همون كلاس اول ابتدايي بلد بودم آشپزي كنم يعني آشپزي واقعي نه ها همون نيمرو درست كردن منظورمه كه خوب خودش كُليه براي يه دختر بچه ي هفت ساله...بعد از تعطيل شدن مدرسه ميرفتم مَهد دنبال خواهرم و ميومديم خونه و تا ساعت 2 هم تنها بوديم...اين برنامه تابستون خوب بيشتر ميشد چون از صبح تا ظهر تنها بوديم و بايد يه كاري مي كرديم...يادمه مامانم يه سري خمير بازي 36 رنگ برامون خريده بود كه ما همشون رو با هم قاطي كرده بوديم و باهاشون روي يه ميز نسبتا كوچيك دوتا خونه مي ساختيم با تمام وسايل و دوتا آدمك و بازي مي كرديم...بعضي وقتا هم با خونه ايي كه مال من بود و دوتا عروسك داشت خودمون رو سرگرم مي كرديم و نهار هم طبق معمول نيمرو مي خورديم...وقتي بزرگتر شدم همراه مامانم ميرفتم كلاس ارگ...به من از اين ارگهايي مي دادن كه بايد توشون فوت مي كردم تا بتونم بزنم...ميرفتم و بالاي سر استادي كه داشت ياد ميداد مي ايستادم و نگاه مي كردم و اين جوري نُت ها رو ياد گرفتم و بعد آهنگي رو كه با خوندن نت ياد ميداد انقدر زدم تا كاملا ياد گرفتم...اولين ارگي رو كه برام خريدن هيچ وقت يادم نميره يه ارگ 2 گام كه باهاش كلي حال مي كردم و صبح تا شب صداش رو در مي آوردم، چرت و پرتم نمي زدم چون بلد بودم و مامانم برام نت ها رو ميخوند و منم ميزدم، هيچ وقت نت خوندن ياد نگرفتم حتي الان هم بلد نيستم...كلاس سوم بودم كه يه ارگ 6 گام برام خريدن...انقدر احساس بلدي مي كردم كه توي مغازه خودم ارگ رو امتحان كردم...آنچنان احساس غروري مي كردم كه حد نداشت...راهنمايي كه بودم توي باغ خونه يه پارك درست كرده بودم، توي پاركم همه چيز بود...تاب و سُرسُره و الاكلنگ...تازه يه جُوب آب هم توش بود كه كنارش هم چمن كاري شده بود...يه هفته طول كشيد تا اون پارك رو درست كردم...بعضي وقتا هم با دوستم زرين مي رفتيم از نون وايي خمير نون مي خريديم و توي تنور گِلي كه درست كرده بودم نون درست مي كرديم و كلي حال مي كرديم!!...همون موقها بود كه جو فوتبال ناجور منو گرفته بود و آنچنان پرسپوليسي شده بودم كه كسي جرات نداشت جلوي من به بازيكناي اين تيم چپ نگاه كنه...توي خيابون با گچ شعارهاي اون زمان رو مي نوشتيم و كُري ميخونديم...بازيهاي استقلال پرسپوليس رو با دوستام يه جا جمع مي شديم و نگاه مي كرديم اون سالها هاشمي نژاد  همش براي پرسپوليس گل زني مي كرد...عابدزاده كه سكته كرد ما عذاي عمومي اعلام كرديم...يه كارهايي مي كردم خارق العاده!!!...حالا چي شد كه اين نوشته به اينجا رسيد هم نميدونم اصلا نميخواستم اين چيزها رو بنويسم!!...فكر كنم از بس توي اين مدت نوشته و خاطره هاي دوران مدرسه رو خوندم ييهو به اين طرف كشيده شدم...

 من هميشه عاشق خريد از فروشگاهاي بزرگ بودم...مجتمع تجاري پروما كه يكي از بهترين مراكز خريد توي خاور ميانه هستش عشق منه براي خريد كردن...نور تهران كيلويي چنده!!...بي انصاف رو دستش نديدم تا اين حد شيك و با كلاس...بخصوص كه وقتي از دربش خارج ميشي بوي پيتزاي محشرترين پيتزا فروشي مشهد به دماغت بخوره و بي اراده دنبال بو بري و يه دلي از عذا در بياري...مي خواستم از تمام طبقاط پروما عكس بگيرم اما خوب كار سختي بود چون همش توي ديدم نبود براي همين فقط از طبقه ی اول كه بيشتر خوراكي و وسايل تزئينيه تونستم عكس بگيرم...

 كلاسهاي حسابرسي تموم شد و براي كار معرفيم كردن به يه كارخونه توليد قطعات خودرو توي شهرك صنعتي...اما نميرم چون كارش خيلي زياده و من از اين جور كار كردن خوشم نمياد...حسابداري صنعتي خيلي مكافات داره همون هفت ماهي كه كار كردم بسم بود ديگه عمرا طرف حسابداري صنعتي نميرم...گفتم برام دنبال يه كاري توي خود شهر باشن، تازه كارش سنگين هم نباشه چون ميخوام درس بخونم نمي تونم زياد خسته بشم!!!

 پ.ن:عنوان پست به شهادت شهود فقط و فقط خودم بودم

 پ.ن:فكر كنم هدفم از نوشتن بند اول اين بود كه بگم مثلا چقدر خودكفام!!!

 پ.ن:رفتم توي گُل فروشي قصد داشتم يه دسته گل بخرم كه قيمتش ديگه از 10000 بيشتر نشه، اما امان از جوگيري كه چه كارها كه دست آدم نميده 25000 تومن خالي شدم براي يه دسته گل ناقابل...

 پ.ن:اسمت كه مياد بدجوري ديوونه ميشم
ولي گفتي قصه شو
كه نميشه بياي پيشم
از حسوديم نميشه
بسپرمت دست خدا
جام چقدر مشخصه،تو نقشه ي ديوونه ها