ببين اين راهش نيست...تازه اگه هم باشه من نميتونم...مني كه چشم ديدن اون كسايي كه يه ذره دوست دارن رو هم ندارم!!! مني كه ساعتهاي استراحت و تفريحت تا تموم بشه هزار بار تموم ميشم، مني كه وقتي ميخوام از خونه برم بيرون هزار بار گونه ي ماهِ خاطره ي تو رو با احترام مي بوسم!! چه جوري مي تونم برم؟!! چه جوري انتظار داري باور كنم نبودنت رو...من برم سراغ كدوم شاعر واست بنويسم؛ وقتي آسمونش تويي، ستارش تويي، بارونش تويي، آخ بازم ياد بارون افتادم...ياد اون لحظه هاي ناب...ياد او دوستت دارم گفتنهاي بي كلام...برم توي كدوم برزن نشونيت رو بدم كه كسي نشناستت...كه نخوان نشوني اشتباه ندن تا تو رو مال خود كنن... باز كه ابري شد نگاهت...بغضتم واسم عزيزه...اما اشكهات رو نگه دار نذار اين جوري بريزه...من هنوز چيزي نگفتم كه تو طاقتت تموم شد...باقيش رو بگم مي بيني كه گريه هات كلي حروم شد...جرقه ي يه نگاتو با هزار تا دنيا عوض نمي كنم، دلم ميخواد زمين و آسمون و سياره ها و ستاره ها آوار بشن روي تك تك آرزوهام، اما نگاه قشنگت تو مسير زندگي يه خراش كوچيك هم برنداره، فقط دلم ميخواد بگي چيكار كردم؟ ميدونم هميشه حق با توِ...ميدوني بنظرم هميشه حق با اونيه كه خواب رو ازت گرفته و بجاش عشق رو پاشيده تو سرزمين خونين دلت...اما خوب يه وقتايي خودخواه ميشم، ميدوني ديگه آدمم و پُر از ايراد...دلم ميخواست سكوت نكني و راستش رو بگي، واقعا زحمتي بود روزي چند لحظه ي ناقابل خودتو بذاري جاي من، تا ببيني چي مي كشي؟!!...ميدونم توقع زياديه اما خوب گاهي خبر بگير ببين ايني كه به زور اسمش رو گذاشتن زندگي چه جوري بدون تو، به كام آرزوهاي يه آدم زهرش ميشه!!!... مثل اون موج صبوري...كه وفا داره به دريا...تو مِهي مثل حقيقت...مهربوني مثل رويا...چقدر تازه و پاكي، مثل ياسهاي تو باغچه...مثل اون ديوان حافظ،كه نشسته لب طاقچه...ديروز كه داشتم آلبوم خاطراتمون رو ورق ميزدم، بازم انگار قلبم مچاله شد توي خودش...راستي تا يادم نرفته شمعدونيمون ديروز يه گل تازه داد...انقدر بهت سلام رسوند كه راستش رو بخواي كلي حسوديم شد و يكمش رو گفتم تا دلت بيشتر براي اون تنگ نشه...دوست دارم مهربونيت رو براي من تموم كني...حالا يكم هم اگه به شمعدونيمون برسه، باشه من ناراحت نميشم!!!...كاش يه معجزه ايي بشه، نميدونم! مثلا يه پيغام از آسمون برات بياد!!!...يكي بهت بگه كه من چقدر دوستت دارم، اين يكي اگه بشه ديگه هيچي نميخوام...ديدي ستاره ها فقط خونه ي ماه ميرن عيد ديدني؟ تو كه ماهي پس تو خونتون هميشه عيدهِ...بذار واسه ي هميشه بيام خونتون عيد ديدني!!...آخه من فقط تو رو دوست دارم، اين جرمه؟؟؟...اينم درد و دلاي دلم، دلم ميخواست خودش فوران كنه كه كرد...ببخش ديگه اگه خيلي حرف زدم و بازم مثل هميشه سرت رو به درد آوردم...اگه خودخواهي كردم و يادم رفت كه هميشه حق با توِ... ميدونم دوستم نداري مثل روزهاي گذشته...من خُودم خوندم تو چشمات...يه كسي اينو نوشته...اما روح من يه درياست...پُره از موج و طلاتم...ساحلش تويي و موجاش خنجرهاي حرف مردم.

پ.ن:نميدونم چرا اينهارو نوشتم...خودش اومد همينجوري پشت سر هم...

پ.ن:بازم مامانم نيست و كارهاي خونه همش ميفته گردن خودم...

پ.ن:فيلم اقليما رو ديدم...از بازي پانته آ بهرام خوشم اومد...هرچند كه فيلمش چنگي به دل نميزد.

پ.ن:ياد اون خونه ي سعادت آباد افتادم!!! يادته ميخواستيم چيكار كنيم؟؟؟...چه روزايي بود، براي من فقط خنده بود و خوشحاليهاي ريز ريز و بي صدا...

پ.ن:يه عمر تو رو به هر كجايي كه بردم

هرلحظه گذشت، بي تو من نشمردم

حالا تو بمون و قصه ت راحت باش