من خواب دیده ام که کسی می آید...من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام و پلک چشمم می پرد و کفشهایم هی جفت می شوند...و کور شوم اگر دروغ بگویم...من خواب آن ستاره ی قرمز را وقتی که خواب نبودم،دیده ام...کسی می آید،کسی می آید،کسی دیگر! کسی بهتر! کسی که مثل هیچکس نیست،مثل پدر نیست،مثل انسی نیست،مثل یحیی نیست،مثل مادر نیست، ومثل آن کسی است که باید باشد...و قدش از درختهای خانه ی معمار هم بلندتر است، و صورتش از صورت امام زمان هم روشن تر...و از برادر سیدجواد هم که رفته است و رخت پاسبانی پوشیده است نمی ترسد...و از خود خود سیدجواد هم که تمام اتاقهای منزل ما مال اوست نمی ترسد...و اسمش آنچنان که مادر در اول نماز و در آخر نماز صدایش می کند،یا قاضی القضات است یا حاجت الحاجات است...و میتواند تمام حرفهای سخت کتاب کلاس سوم را با چشمهای بسته بخواند و میتواند هزار را بی آنکه کم بیاورد از روی بیست میلیون بردارد...و میتواند از مغازه ی سیدجواد،هرچقدر که لازم دارد جنس نسیه بگیرد و میتواند کاری کند که لامپ الله که سبز بود:مثل صبح سحر،سبز بود دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان روشن شود...آخ...چقدر روشنی خوب است...چقدر روشنی خوب است...و من چقدر دلم میخواهد که یحیی یک چارچرخه داشته باشد...و یک چراغ زنبوری و من چقدر دلم میخواهد که روی چارچرخه ی یحیی میان هندوانه ها و خربزه ها بنشینم و دور میدان محمدیه بچرخم...آخ...چقدر دور میدان چرخیدن خوب است...چقدر روی پشت بام خوابیدن خوب است...چقدر باغ ملی رفتن خوب است...چقدر مزه ی پپسی خوب است...چقدر سینمای فردین خوب است...و من چقدر از چیزهای خوب خوشم می آید...و من چقدر دلم میخواهد گیس دختر سید جواد را بکشم...چرا من این همه کوچک هستم که در خیابانها گم می شوم!چرا پدر که این همه کوچک نیست و در خیاباها هم گم نمیشود کاری نمی کند که آن کسی که به خواب من آمده است،روز آمدنش را جلو بیندازد...کسی از آسمان توپخانه در شب آتش بازی می آید...و سفره را می اندازد، و نان را قسمت می کند،و پپسی را قسمت می کند،و باغ ملی را قسمت می کند،و شربت سیاه سرفه را قسمت می کند،و نمره ی مریض خانه را قسمت می کند،و چکمه های لاستیکی را قسمت می کند،و سینمای فردین را قسمت می کند،درختهای سیدجواد را قسمت می کند،و هرچه را که باد کرده باشد قسمت می کند،و سهم ما را هم میدهد...من خواب دیده ام...

پ.ن:اینم اوضاع الان من!به دلیل هوای مه آلود مشهد پرواز تهران-مشهد تا اطلاع ثانوی تاخیر داردو ما ماندیم و احتمالا یک شب زنده داری پای تلفن و صحبت با عزیزان اطلاعات پرواز.

پ.ن:حالا تو این هیرو ویر بنزین ماشین هم تموم شد و کارت سوخت هم یادمون رفته بود بیاریم التماس برای ۳لیتر بنزین هم عالمی داره واسه خودش!!

پ.ن:گرخدا بودم دگر این شعله ی عصیان

کی مرا،تنها سراپای مرا می سوخت

ناگه از زندان جسمم سر برون می کرد

پیشتر می رفت و دنیای مرا می سوخت

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386ساعت 1:20 توسط الناز | |