محبوب عزيز و دوست‌داشتنی من:

با تو بودن برايم سفری اعجاب انگيز گشته و در اين سفر من به کشف چه مفاهيمی که آشنا نشدم!

ميدونم که خوب ميدونی و باور داری که سرمايه‌ی هر دلی حرفهايست که برای نگفتن دارد اما بعضی

از حرفها‌را بايد گفت دست‌کم به يک نفر به يک دوست بايد گفت و اين يک نياز است.من امروز به اين

 می‌انديشم که راست می‌گويند:هيچکس نمی‌داند که کسی ما را دوست دارد يا نه و اين هم جزء

اسرار يک دل است از آن اسراری که جزء سرمايه‌ی هر دل است و از آن سرمايه‌هايی که برای نگفتن

 است.در جاده‌ی ساخته‌ی معمار اعتماد آيا مرا همراهی می‌کنی تا وجودمان ميعادگاه ديدار

 روح‌هايمان باشد؟ دلم می‌خواهد جای من در قلب تو باشد و سرهامان تکيه‌گاه يکديگر و آيا

نمی‌تواند برايمان پيام آور يک محبت عميق باشد؟هر دو خوب می‌دانيم که مرزيست ميان عشق

پاک با آلودگی که نامش شهوت است.اما تو بگو آيا عشق انسانها بدون وصال جسمانی می‌تواند

يک عشق کامل انسانی باشد؟من می‌پندارم که در جهت تکامل بايد همه‌ی ابعاد وجودی انسانها

به کمال برسد و از اين حيث معنويت و ماديت هر دو لازم‌اند. و من اين تکامل خود را فقط در کنار

تو می‌خواهم...

*زياد زياد کامنت بذاريد

 

نوشته شده در سه شنبه بیستم تیر 1385ساعت 20:24 توسط الناز | |